Minik Tavşanın Uyku Yeri

Yeşil bir çayırda minik bir tavşan yaşarmış. Tüyleri açık kahverengiymiş. Kuyruğu pamuk gibi beyazmış. Annesiyle birlikte toprağın altındaki bir yuvada otururmuş.

Bir akşam güneş batıyormuş. Gökyüzü turuncu ve pembeymiş. Anne tavşan yuvanın kapısına çıkmış. "Uyku vakti, minik tavşan," demiş.

Minik tavşan kulaklarını dikmiş. "Bu gece kendime yeni bir uyku yeri bulacağım," demiş. Hop hop, çayıra doğru zıplamış. Annesi gülümseyerek arkasından bakmış.

Çayırda kocaman bir yaprak varmış. Bir şemsiye kadar büyükmüş. Yaprak rüzgârda usulca sallanıyormuş. Minik tavşan yaprağın altına girmiş. Kıvrılıp yatmış.

Ama yaprağın üstünde su damlaları varmış. Damlalar birer birer düşmüş. Tıp! Burnuna. Tıp! Kulağına. Tıp! Tam pamuk kuyruğuna.

Minik tavşan silkelenmiş. Damlalar her yere sıçramış. "Burası olmaz," demiş minik tavşan. "Burası çok ıslak."

Biraz ileride büyük, pembe bir çiçek varmış. Çiçeğin yaprakları yumuşacıkmış. Tatlı tatlı kokuyormuş. Minik tavşan çiçeği koklamış.

Sonra çiçeğin içine girmek istemiş. Önce bir patisini sokmuş. Sonra öbür patisini. Ama kulakları dışarıda kalmış. Kuyruğu da dışarıda kalmış.

Minik tavşan çiçekten çıkmış. Kulağına pembe bir yaprak takılmış. "Burası olmaz," demiş minik tavşan. "Burası çok küçük."

Hava kararmış. Gökyüzünde ilk yıldızlar çıkmış. Çimenlerin arasında düz, gri bir taş varmış. Taş bir yatak kadar düzmüş.

Minik tavşan taşın üstüne çıkmış. Kıvrılıp yatmış. Ama taş çok sertmiş. Bir de soğukmuş. Minik tavşanın patileri üşümüş. Bir sağa dönmüş, bir sola dönmüş.

Minik tavşan esnemiş. "Burası olmaz," demiş minik tavşan. "Burası çok sert."

Tarlanın kenarında küçük bir saman yığını varmış. Samanlar sarı ve kuruymuş. Minik tavşan samanların üstüne kıvrılmış. Hışır hışır.

Ama samanlar burnunu gıdıklamış. Kulaklarını gıdıklamış. Pamuk kuyruğunu bile gıdıklamış. Minik tavşan kıkır kıkır gülmüş. Sonra hapşırmış. Hapşu!

Minik tavşan kocaman esnemiş. "Burası olmaz," demiş minik tavşan. "Burası çok gıdıklıyor." Sonra annesini düşünmüş.

Minik tavşan hop hop yuvaya dönmüş. Yuvanın içi kuru ve sessizmiş. Anne tavşan yumuşak otların üstünde yatıyormuş. Minik tavşanı görünce ona yer açmış.

Minik tavşan annesine sokulmuş. Annesinin kalbi küt küt atıyormuş. Yaprak ıslakmış. Çiçek küçükmüş. Taş sertmiş. Saman gıdıklıyormuş. Ama annesinin yanı sıcacık ve yumuşacıkmış. "Burası tam benim yerim," demiş minik tavşan. Ve mışıl mışıl uyuyakalmış.

İyi geceler.