Ağustos Böceği ile Karınca

Yaz boyunca çayırda iki ses varmış.

Biri karıncanın adım sesleri — sabahtan akşama buğday tanesi taşırmış. Biri de ağustos böceğinin şarkısı — sabahtan akşama söylermiş.

Karınca bir gün durmuş. "Sen hiç hazırlanmıyor musun?" demiş. "Kış gelecek."

"Kış uzak," demiş ağustos böceği. "Hem ben şarkı söylüyorum. Bu da bir iş."

Karınca başını sallamış ve yürümüş.

Yaz bitmiş. Yapraklar dökülmüş. Sonra kar yağmış.

Ağustos böceği üşümüş. Yiyecek bir şey bulamamış. Sonunda karıncanın kapısını çalmış.

Karınca kapıyı açmış. Böceği görünce bir an sessiz kalmış.

"Ben sana söylemiştim," diyecekmiş. Ağzını açmış.

Ama böceğin haline bakınca vazgeçmiş. Titriyormuş, kanatları buruşmuşmuş.

"Gir içeri," demiş.

Ağustos böceği ocağın başında oturmuş. Karınca ona sıcak bir şey vermiş.

Uzun bir sessizlik olmuş.

"Neden içeri aldın?" demiş böcek sonunda. "Ben yazın hiç yardım etmedim."

Karınca cevap vermeden önce düşünmüş.

"Bütün yaz senin şarkını dinledim," demiş. "Buğday taşımak çok ağır iş. Sen söylerken daha az ağır geldi."

Böcek başını kaldırmış.

"Yani ben de bir şey yaptım mı?"

"Yaptın," demiş karınca. "Ama sadece o yetmiyor. Kış geliyor diye şarkı durmuyor, sadece karnın acıkıyor."

O kış ikisi birlikte geçirmiş.

Ağustos böceği her akşam söylemiş. Karıncanın evi hiç bu kadar neşeli olmamış.

Ama şubatta karınca ona bir şey öğretmiş: buğday tanesini nasıl seçeceğini, nereye koyacağını, ne kadar biriktirmesi gerektiğini.

Böcek beceriksizce başlamış. Taneler elinden düşmüş.

"Zor," demiş.

"Şarkı da zordu," demiş karınca. "Sen alışkınsın, o kadar."

Ertesi yaz çayırda hâlâ iki ses varmış.

Ama bu sefer ikisi de sabahları çalışmış, ikisi de akşamları söylemiş.

Ve o kış ikisinin de ambarı doluymuş.

Yıllar sonra çayırdaki gençler sormuş: "Hangisi haklıydı?"

Yaşlı karınca gülmüş. "İkimiz de yarımdık," demiş. "Birbirimizi tamamladık."

İyi geceler.