Dağ Fare Doğurdu

Bir zamanlar yeşil bir çayırın kenarında büyük bir dağ varmış. Dağ her gün sessiz sessiz dururmuş. Yamacında kuşlar ötermiş. Eteğinde tavşanlar zıplarmış.

Bir akşamüstü dağdan bir ses gelmiş. Gürül gürül! Kuşlar ötmeyi bırakmış. Tavşanlar kulaklarını dikmiş. Çayırdaki herkes durmuş, başını kaldırıp dağa bakmış.

Tavşanlar koşa koşa gelmiş. Bir geyik usulca yaklaşmış. Kuşlar dallara konmuş. Kocaman kahverengi bir ayı da ağır ağır gelmiş.

Gürül gürül! Dağ yine söylenmiş. Yamaçtan küçük taşlar yuvarlanmış, tık tık tık.

"Dağdan kocaman bir şey çıkacak!" demiş ayı. "Çok, çok kocaman bir şey!" Kollarını iki yana açmış, ne kadar kocaman olacağını göstermiş.

Tavşanlar birbirine sokulmuş. Geyik kulaklarını oynatmış. Acaba ne çıkacakmış? Bir taş mı, bir ağaç mı, yoksa koca bir fil mi?

Herkes dağın eteğine sokulmuş. Gözlerini kocaman açıp beklemişler. Gürül gürül! Ses gittikçe yaklaşmış. Pıt pıt! Toprakta küçük bir delik açılmış.

Delikten önce minik bir burun çıkmış. Sonra iki yuvarlak kulak. Sonra da tozlu, minicik bir fare çıkmış!

Herkes şaşkın şaşkın bakmış. Bu kocaman bir şey değilmiş. Minicik, kahverengi bir fareymiş!

"Merhaba!" demiş fare. Burnundaki tozu silkelemiş. "Buraya yeni bir yuva kazıyorum. Bütün gün patilerimle eşeledim. Gürül gürül eden bendim!"

Ayı bir an susmuş. Sonra gülmeye başlamış. "Bakın, dağ fare doğurdu!" demiş ayı. Tavşanlar da gülmüş, geyik de gülmüş.

Fare de kıkır kıkır gülmüş. Hiç kızmamış, çünkü yeni yuvasını çok seviyormuş.

"Gel, yuvama bak," demiş fare. Ayı yere eğilmiş. Ama içeri sığmamış tabii. Burnu bile kapıdan zor girmiş. Ayı tek gözüyle deliğe bakmış.

İçeride yumuşacık yosunlar varmış. Küçük bir tohum yığını da varmış. Kuru yapraklardan bir yatak bile varmış. Her yer sıcacıkmış.

"Ne güzel bir yuva!" demiş ayı. "Küçük ama harika." Fare mutlu mutlu gülümsemiş.

Akşam olmuş, dağın üstünde yuvarlak bir ay doğmuş. Gökte yıldızlar birer birer yanmış. Kuşlar yuvalarına, tavşanlar evlerine dönmüş. Ayı dağın eteğine kıvrılmış.

Dağ artık gürül gürül etmiyormuş. Dağ sessizmiş, çayır da sessizmiş.

Fare yosun yatağına kıvrılmış. Küçük ama harika yuvasında gözlerini kapamış. Dağın içinde fare, dağın dışında ayı mışıl mışıl uyumuş. İyi geceler.