Üç Küçük Domuz

Bir zamanlar üç küçük domuz kardeş varmış. Büyüyünce anneleri onlara, "Artık kendi evinizi kurma vaktiniz geldi," demiş.

Üçü de yola çıkmış.

En küçüğü yol kenarında bir saman yığını görmüş. "Bundan ev yaparım," demiş. "Bir saatte biter, akşama oyun oynarım."

Ve gerçekten bir saatte bitirmiş. Sonra bütün gün çayırda koşmuş.

Ortanca kardeş biraz ileride bir çalı çırpı öbeği bulmuş. "Bundan yaparım," demiş. "Yarım günde biter."

Yarım günde bitirmiş. Öğleden sonra derede yüzmüş.

En büyük kardeş ise bir tuğla ocağının yanından geçiyormuş. Tuğlalara bakmış. Ağırmış. Taşıması zormuş.

"Bu uzun sürer," diye düşünmüş. Ama yine de başlamış.

Bir hafta çalışmış. Kardeşleri her gün gelip onunla dalga geçmiş. "Biz oynarken sen çamur karıyorsun," demişler.

"Biliyorum," demiş büyük kardeş, ve tuğla dizmeye devam etmiş.

Sonbaharda rüzgâr çıkmış.

Önce hafif esmiş. Sonra kuvvetlenmiş. Sonra öyle bir fırtına olmuş ki, ağaçlar eğilmiş.

Saman ev bir anda dağılmış. En küçük domuz koşarak ortanca kardeşin evine gitmiş.

Çalı çırpı ev de dayanamamış. İkisi birlikte, yağmurun altında, en büyük kardeşin evine koşmuşlar.

Kapıyı çalmışlar. Üstleri başları sırılsıklammış.

Büyük kardeş kapıyı açmış.

Bir an sessizce bakmış. Kardeşleri titriyormuş, gözleri yere bakıyormuş.

"Gülersen hak ederiz," demiş ortanca.

Büyük kardeş kapıyı ardına kadar açmış.

"İçeri girin," demiş. "Çorba ocakta."

O gece üçü ateşin başında oturmuş. Dışarıda fırtına uğulduyormuş ama tuğla duvarlar kıpırdamıyormuş.

"Nasıl bildin?" demiş küçük kardeş. "Fırtına geleceğini nereden bildin?"

"Bilmedim," demiş büyük kardeş. "Ben sadece bir kere yapıp bir daha uğraşmamak istedim."

Ortanca gülmüş. "Yani tembellikten mi?"

"Bir bakıma," demiş büyük kardeş. "Bir kere sağlam yaparsan, sonra hep rahat edersin."

Üçü birden gülmüş.

Bahar gelince üçü birlikte çalışmış. Eve iki oda daha eklemişler — bu sefer üçü de tuğladan.

Küçük kardeş harcı karmış. Ortanca tuğlaları taşımış. Büyük kardeş dizmeyi öğretmiş.

Üç haftada bitmiş. Üçü birlikte, kocaman bir ev yapmışlar.

Ve o günden sonra hiçbiri tek başına ev yapmamış.

Akşam olunca üç kardeş yeni odalarına girmiş. Dışarıda rüzgâr usulca esiyormuş ama tuğla duvarların içi sıcacıkmış. Üçü de mışıl mışıl uyumuş.

İyi geceler.