Aslan ile Fare

Bir aslan öğle güneşinde uyuyormuş. Kocaman pençelerini önüne uzatmış, derin derin nefes alıyormuş.

Küçük bir fare, aceleyle koşarken aslanın pençesinin üstünden geçmiş.

Aslan gözlerini açmış. Pençesini kapatmış. Fare pençesinin arasında kalmış.

"Kim uyandırdı beni?" diye sormuş aslan.

"Ben," demiş fare, sesi zar zor duyuluyormuş. "Kazara oldu. Özür dilerim."

Aslan onu gözünün önüne kaldırmış. Fare titriyormuş.

"Bırak beni," demiş fare. "Bir gün ben de sana yardım ederim."

Aslan kahkahayla gülmüş. Ormanın yaprakları titremiş.

"Sen mi? Bana mı?"

"Belki," demiş fare.

Aslan gülmüş, gülmüş. Sonra pençesini yavaşça açmış.

"Haydi git, küçük," demiş.

Fare koşa koşa gitmiş.

Aylar geçmiş.

Bir gece aslan karanlıkta yürürken eski bir ağa takılmış. Ağ kalın halatlardanmış.

Debelenmiş. Kükremiş. Ama halatlar kopmamış.

Sesi bütün ormana yayılmış.

Hayvanlar duymuş. Ama hiçbiri halatları çözememiş.

Sabaha karşı çalıların arasında bir hışırtı olmuş.

Küçük fare gelmiş.

Aslana bakmış. Halatlara bakmış. Sonra hiçbir şey söylemeden başlamış kemirmeye.

Bir düğüm. Sonra bir düğüm daha.

Uzun sürmüş. Fare yorulmuş, durmuş, yine başlamış.

Güneş doğarken son halat kopmuş.

Aslan ayağa kalkmış. Silkinmiş.

Uzun bir süre farenin karşısında durmuş. Sonra başını eğmiş — kocaman başını, o minik fareye.

"Sen söylemiştin," demiş.

"Söylemiştim," demiş fare.

"Ben gülmüştüm," demiş aslan.

"Güldün," demiş fare. "Ama yine de bıraktın. Ben de o yüzden geldim."

O akşam aslan yaşlı ağacın altına uzanmış. Fare de kocaman patisinin yanında kıvrılmış.

Aslan ona bakmış. "Teşekkür ederim, küçük dostum," demiş.

Fare gülümsemiş.

O günden sonra aslan, kimseye küçük diye gülmemiş.

Yıldızlar çıkmış. İkisi de uyuyakalmış.

İyi geceler.