Alaaddin'in Sihirli Lambası

Bir şehirde Alaaddin adında bir çocuk yaşarmış. Annesiyle iki odalı bir evde otururlarmış.

Bir gün bir yabancı ona yaklaşmış. "Şehrin dışında bir mağara var," demiş. "İçinde eski bir lamba duruyor. Onu bana getirirsen seni zengin ederim."

Alaaddin mağaraya girmiş. Karanlıkta yürümüş. Ve gerçekten tozlu bir lamba bulmuş.

Ama dışarı çıktığında yabancı yokmuş.

Eve dönmüş. Lambayı temizlemek için sürtmüş.

Bir duman yükselmiş ve içinden bir cin çıkmış.

"Üç dileğin var," demiş cin.

Alaaddin ağzını açmış, kapatmış.

"Düşünebilir miyim?"

Cin şaşırmış. "Bin yıldır kimse düşünmek istemedi."

Alaaddin bir hafta düşünmüş.

İlk aklına gelen altın olmuş. Sonra vazgeçmiş — komşusu Hasan zengindi, mutlu değildi.

Sonra saray olmuş. Sonra vazgeçmiş — sarayda yaşayan padişahın oğlu hep yorgun görünürdü.

Sekizinci gün cini çağırmış.

"İlk dileğim," demiş, "annemin sırtının ağrımaması."

Cin durmuş. "Bu kadar mı?"

"O otuz yıldır çamaşır yıkıyor."

Cin başını eğmiş. Ertesi sabah annesi ağrısız uyanmış.

Aylar geçmiş. Alaaddin ikinci dileğini kullanmamış.

Cin bir gece dayanamamış: "Neden bekliyorsun?"

"Çünkü acele edersem yanlış isterim," demiş Alaaddin. "Bir daha geri alamam."

Cin lambanın kenarına oturmuş.

"Sana bir şey söyleyeyim mi?" demiş. "Ben bin yıldır dilek gerçekleştiriyorum. Neredeyse hiç kimse ikinci dileğinde birinciden memnun kalmıyor. Çünkü hepsi ilk akıllarına geleni istiyor."

Bir yıl sonra şehre kuraklık gelmiş. Kuyular çekilmiş.

Alaaddin cini çağırmış.

"İkinci dileğim: şehrin altındaki suyu yüzeye çıkar."

"Sadece kendi kuyunu isteyebilirsin," demiş cin. "Daha ucuz."

"Kendi kuyum dolu olursa," demiş Alaaddin, "komşularım kapıma gelir. Ben de gün boyu su dağıtırım. İki gün sonra kavga çıkar. Şehrin suyu olsun."

O gece bütün çeşmeler akmış.

Yıllar geçmiş. Alaaddin büyümüş. Üçüncü dileği hâlâ duruyormuş.

Yaşlandığında cin son bir kez gelmiş.

"Vaktin doluyor," demiş. "Son dileğin ne?"

Alaaddin uzun uzun bakmış.

"Seni serbest bırakmak," demiş.

Cin bir şey söyleyememiş.

"Bin yıl," demiş Alaaddin. "Sen bin yıl herkesin dileğini gerçekleştirdin. Kimse sana ne istediğini sormadı."

Cin ilk defa oturmuş — ayakta durmaya gerek kalmadan.

"Ne isteyeceğimi bilmiyorum," demiş.

Alaaddin gülümsemiş.

"O zaman düşün," demiş. "Ben sekiz gün düşünmüştüm. Sen bin yıl bekledin, hakkın var."

İyi geceler.