Hansel ve Gretel

Ormanın kenarında bir odunca ve iki çocuğu yaşarmış: Hansel ve Gretel.

O yıl kış çok sertmiş. Odun satılmamış, ekmek azalmış.

Bir akşam çocuklar, babalarının ocak başında konuştuğunu duymuş: "Yarın onları ormana götürmem gerekecek. Belki bir köyde iş bulurlar."

Hansel kardeşine bakmış. Gretel'in gözleri dolmuş.

"Ağlama," demiş Hansel. "Bir şey yapacağım."

O gece dışarı çıkmış, ceplerini beyaz çakıl taşlarıyla doldurmuş.

Ertesi sabah ormana girmişler. Hansel arkada kalmış, arada bir eğilmiş, birer taş bırakmış.

Öğlen babaları, "Burada bekleyin, ben odun keseceğim," demiş ve gitmiş.

Akşam olmuş. Dönmemiş.

Gretel titremeye başlamış. "Kaybolduk."

"Kaybolmadık," demiş Hansel.

Ay çıkınca taşlar parlamış. İkisi taş taş yürümüş ve gece yarısı eve varmışlar.

Babaları kapıyı açtığında dizlerinin üstüne çökmüş, ikisine birden sarılmış ve ağlamış.

"Ben size dönecektim," demiş. "Yolu bulamadım."

İkinci sefer bahar başındaymış. Bu sefer daha derine gitmişler.

Hansel yine hazırlıklıymış — ama bu sefer taş bulamamış, ekmek kırıntısı dökmüş.

Kuşlar hepsini yemiş.

Akşam olduğunda gerçekten kaybolmuşlar.

İki gün ormanda dolaşmışlar.

İkinci gece Gretel oturmuş, kalkmak istememiş.

"Yürüyemiyorum," demiş.

Hansel yanına oturmuş. O da yorgunmuş. Ama bir şey söylemiş:

"Sen sabah bana su buldun. Ben de akşam sana yol bulacağım. Sıra sıra gidiyoruz."

Gretel gülmüş — ilk defa iki günde.

Üçüncü sabah bir dere sesi duymuşlar.

Gretel, "Dereler hep bir yere gider," demiş. "Köyler suyun yanına kurulur."

Hansel şaşırmış. "Bunu nereden biliyorsun?"

"Babam söylemişti. Sen o gün uyuyordun."

Dereyi takip etmişler.

Öğleden sonra ağaçların arasında bir duman görmüşler. Sonra bir çatı. Sonra bir kadın — bahçesinde ot ayıklıyormuş.

Kadın onları görünce elindekini bırakmış.

"Siz nereden geldiniz?"

"Ormandan," demiş Hansel. "Üç gündür."

Kadın ikisini içeri almış, yıkamış, doyurmuş, yatırmış.

Sabah kadın onlara sormuş: "Babanız var mı?"

"Var," demiş Gretel. "Bizi kaybetti."

"Kaybetti mi, bıraktı mı?"

Gretel bir an sustu.

"Kaybetti," demiş. "İlk seferinde dönmeye çalıştı."

Kadın başını sallamış. Sonra komşu köye haber salmış.

Üç gün sonra baba gelmiş. Ormanda üç gün aramış, sesi kısılmışmış.

O köyde kalmışlar. Baba oduncu olarak işe girmiş. Kadın çocuklara okuma öğretmiş.

Yıllar sonra Gretel'e sormuşlar: "Ormanda en çok neyden korktun?"

"Karanlıktan değil," demiş. "Ağabeyimi kaybetmekten."

"Peki nasıl dayandın?"

"Sırayla," demiş. "O bir gün, ben bir gün."

İyi geceler.