Kurbağa Prens

Sarayın bahçesinde derin bir kuyu varmış. Prenses her gün oraya gider, altın topunu havaya atıp tutarak oynarmış.

Bir gün top elinden kaçmış ve kuyuya düşmüş.

Prenses kuyunun başına eğilmiş. Dibi görünmüyormuş. Ağlamaya başlamış.

"Neden ağlıyorsun?" diye sormuş bir ses.

Prenses irkilmiş. Kuyunun kenarında bir kurbağa oturuyormuş.

"Topum düştü," demiş prenses.

"Ben çıkarabilirim," demiş kurbağa. "Ama bir şartla. Bugün seninle yemek yiyeyim, aynı masada."

Prenses bir an düşünmüş. "Tamam," demiş.

Kurbağa suya dalmış, topu getirmiş.

Prenses topu kaptığı gibi koşarak saraya gitmiş.

Akşam yemekte kapı çalınmış.

Bir hizmetkâr içeri girmiş. "Kapıda bir kurbağa var," demiş, sesinde şaşkınlık.

Prensesin yüzü bembeyaz olmuş.

Kral kızına bakmış. "Sen bu kurbağayı tanıyor musun?" diye sormuş.

Prenses başını eğmiş. Sonra her şeyi anlatmış.

Kral uzun uzun dinlemiş.

"Söz verdin mi?" diye sormuş.

"Verdim ama—" demiş prenses.

"Verdin mi?"

"Verdim."

"O zaman kapıyı aç," demiş kral.

Kurbağa masaya çıkmış. Prensesin tabağından yemiş. Prenses hiçbir lokma yiyememiş.

Yemek bitince kurbağa, "Teşekkür ederim," demiş ve kapıya doğru zıplamış.

Prenses şaşırmış. "Gitmiyor musun? Yani... başka bir şey istemiyor musun?"

Kurbağa dönmüş.

"Ben sadece bir kere birinin sözünü tutmasını istedim," demiş. "Kuyuda çok bekledim. Kimse dönmedi."

Ve o an prenses kurbağaya ilk defa gerçekten bakmış.

"Dur," demiş.

Kurbağa durmuş.

"Yarın da gel," demiş prenses. "Bu sefer ben davet ediyorum."

Kurbağa ertesi gün gelmiş. Sonraki gün de.

Bir hafta sonra prenses onunla bahçede dolaşıyormuş, çiçeklerin adlarını öğretiyormuş. Kurbağa da ona kuyunun dibini anlatıyormuş. Meğer aşağıda bir sürü şey varmış.

Onuncu gün, akşamüstü, kurbağa çimenlerin üstünde otururken prenses ona dönmüş:

"Sen aslında kurbağa değilsin, değil mi?"

Kurbağa gülmüş — kurbağalar gülebilirse.

"Neden öyle dedin?" diye sormuş.

"Çünkü sen kırgın konuşuyorsun," demiş prenses. "Kurbağalar kırgın olmaz."

O akşam güneş batarken kurbağa değişmiş. Karşısında bir genç durmuş.

"Yıllar önce ben de bir söz verdim ve tutmadım," demiş. "Bedeli buydu. Ve ancak biri bana verdiği sözü tutunca çözülecekti."

Prenses uzun uzun bakmış.

"Ben tutmadım ki," demiş. "Babam tutturdu."

"İlk gün öyleydi," demiş genç. "Ama ertesi gün beni sen çağırdın."

O gece prenses altın topunu yastığının yanına koymuş. Penceresinden kuyuya bakıp gülümsemiş. Sonra mışıl mışıl uyumuş.

İyi geceler.