Kurt ile Yedi Keçi Yavrusu

Bir zamanlar, ormanın kenarında küçük, beyaz bir ev varmış. Bu evde anne keçi ile yedi keçi yavrusu yaşarmış. En küçükleri, kulağının ucunda kahverengi bir benek olan minik bir yavruymuş.

Bir sabah anne keçi sepetini koluna takmış. "Ben pazara gidiyorum," demiş anne keçi. "Kapıyı kimseye açmayın. Kurt bazen kapıları çalar. Onu sesinden tanırsınız, sesi kalın ve kabadır. Patileri de simsiyahtır."

Yavrular başlarını sallamışlar. Anne keçi hepsini tek tek öpmüş ve pazarın yolunu tutmuş. Yavrular da kapının sürgüsünü sımsıkı çekmişler.

Yavrular evde oynarken kapı çalmış. Tak tak tak! "Açın kapıyı çocuklar, anneniz geldi!" diye seslenmiş biri. Sesi kalın mı kalınmış.

En küçük yavru kulaklarını dikmiş. "Sen annemiz değilsin!" demiş en küçük yavru. "Annemizin sesi ince ve tatlıdır. Seninki kalın ve kaba. Sen kurtsun!"

Kapının önündeki kurt homurdanmış. Sonra söylene söylene ormana gitmiş.

Kurt inine varınca raftan bir kavanoz bal almış. Kocaman bir kaşık balı bir lokmada yutmuş. Boğazı yumuşacık olmuş.

Sonra ince bir sesle denemiş. "Annecik geldi, yavrucuklar," demiş kurt. Kendi sesine kendisi şaşırmış. "Oh, şimdi tıpkı bir anne keçi gibiyim!"

Kurt yine küçük beyaz evin kapısını çalmış. "Açın kapıyı yavrucuklarım, anneniz geldi," demiş kurt. Bu sefer sesi ince ve tatlıymış.

Ama kurt siyah patisini pencerenin kenarına dayamış. En küçük yavru pencereye bakmış. "Annemizin ayakları bembeyazdır," demiş en küçük yavru. "Seninki simsiyah! Sen kurtsun!"

Kurt patisini hemen saklamış. Ama yavrular onu çoktan görmüşler. Kapıyı yine açmamışlar.

Kurt bu kez değirmene koşmuş. Değirmenin önünde ağzı açık bir un çuvalı duruyormuş. Kurt iki patisini birden çuvala daldırmış.

Pof! Un havaya uçmuş. Kurdun patileri bembeyaz olmuş. Burnu da, kaşları da, kulakları da bembeyaz olmuş. Kurt aksırmamak için burnunu tutmuş.

"Tamam," demiş kurt. "Artık sesim de ince, patilerim de beyaz. Bu sefer beni tanıyamazlar."

Kurt üçüncü kez kapıyı çalmış. "Açın kapıyı yavrucuklarım," demiş kurt tatlı bir sesle. Sonra beyaz patisini pencereye dayamış.

Yavrular sevinçle kapıya koşmuşlar. Ama en küçük yavru durmuş. Kapının altındaki aralıktan bakmış. Orada kalın, gri, kabarık bir kuyruk sallanıyormuş!

"Durun!" diye fısıldamış en küçük yavru. "Kapının altında gri bir kuyruk var. Annemizin kuyruğu kısacıktır. Bu kurt!"

Yavrular hiç ses çıkarmadan saklanmışlar. Biri masanın altına, biri yatağın altına girmiş. Biri dolaba, biri sobanın arkasına saklanmış. Biri sepetin içine, biri perdenin arkasına büzülmüş. En küçük yavru da duvar saatinin içine girmiş.

Kurt kapıyı çalmış, beklemiş. Bir daha çalmış, yine beklemiş. Evden hiç ses gelmiyormuş. Derken burnuna un kaçmış. "Hapşu!" diye kocaman aksırmış kurt.

"Bu evdekiler benden akıllı," diye söylenmiş kurt. Bembeyaz başını sallayıp ormana gitmiş. Bir daha da o kapıyı hiç çalmamış.

Akşamüstü anne keçi pazardan dönmüş. Sepeti taze yonca ve kırmızı elmalarla doluymuş. Kapının önünde bembeyaz pati izleri görmüş. İzler ormana doğru gidiyormuş. Anne keçi kapıyı usulca tıklatmış. "Yavrularım, ben geldim," demiş anne keçi.

En küçük yavru saatin içinden çıkıp kapının altından bakmış. Ne gri bir kuyruk varmış, ne siyah bir pati. Yalnızca dört küçük beyaz ayak varmış. "Bu annemiz!" diye bağırmış en küçük yavru.

Yavrular saklandıkları yerlerden birer birer çıkmışlar. Kapıyı açıp annelerinin boynuna sarılmışlar.

Yavrular annelerine her şeyi anlatmışlar. Kurdun ince sesini, unlu patisini, kocaman aksırığını. Anne keçi öyle gülmüş ki gözlerinden yaş gelmiş. Yavrular da onunla birlikte gülmüşler.

"Kapıyı açmadınız, çok akıllıca davrandınız," demiş anne keçi. Sonra hep birlikte ılık süt içip taze elma yemişler.

Dışarıda ay yükselmiş. Altı yavru yan yana yataklarına uzanmış. En küçük yavru annesinin kucağına sokulmuş. Anne keçi usulca bir ninni mırıldanmış. Yavrular birer birer uyumuşlar. İyi geceler.