Dünyanın Ortası

Bir zamanlar Akşehir'de Nasreddin Hoca yaşarmış. Hoca'nın gri, uzun kulaklı bir eşeği varmış. Bir öğleden sonra Hoca çarşıdan eşeğiyle dönüyormuş. Meydandaki çeşmenin başında durup eşeğine su içirmiş.

Çeşmenin etrafında çocuklar ip atlıyormuş. Hoca'yı görünce koşup yanına gelmişler. Kimi eşeğin kulağını okşamış, kimi Hoca'nın cübbesine sarılmış. Hoca hepsine gülümsemiş.

Derken meydana bir yolcu girmiş. Başında kocaman bir şapka, sırtında uzun bir pelerin varmış. Atından inmiş, etrafına şöyle bir bakmış.

"Ben dünyanın her yerini gezdim," demiş yolcu. "Dağları, denizleri, çölleri gördüm. Bilmediğim hiçbir şey yok! Bu kasabanın en bilgili insanı kim?"

Çocuklar birbirine bakmış. Sonra hep birden Hoca'yı göstermişler. Yolcu Hoca'yı tepeden tırnağa süzmüş. Bu yaşlı adamı bir soruyla şaşırtabileceğini düşünmüş.

Yolcu Hoca'nın karşısına dikilmiş, bıyığını burmuş. "Söyle bakalım Hoca," demiş yolcu. "Dünyanın ortası neresi?"

Çocuklar nefeslerini tutmuş. Hoca hiç düşünmemiş bile. Eğilip eşeğinin sağ ön ayağını göstermiş.

"Tam burası," demiş Hoca. "Eşeğimin sağ ön ayağının bastığı yer."

Yolcu şaşırıp kalmış. "Nereden biliyorsun?" diye sormuş yolcu.

Hoca gülümseyip sakalını sıvazlamış. "İnanmazsan ölç!" demiş Hoca.

Yolcu önce doğuya giden yola bakmış. Sonra batıya giden yola bakmış. Adımlarını saymaya başlamış. Bir, iki, üç, dört. Sonra durmuş. Yollar uzayıp uzayıp dağların ardında kayboluyormuş. Dünya ne kadar da büyükmüş!

Küçük bir kız gülerek atlama ipini yolcuya uzatmış, bununla ölçsün diye. Yolcu ipe bakmış, sonra uzun yollara bakmış. Birden kahkahayla gülmeye başlamış. Çocuklar da gülmüş, Hoca da gülmüş.

"Haklısın Hoca," demiş yolcu. "Dünyayı kimse ölçemez. Ben de her şeyi bilmiyormuşum." Hoca onu o gece evine misafir etmiş.

Akşam Hoca'nın evinde sıcak çorba içmişler. Yolcu gördüğü dağları, denizleri anlatmış. Hoca da çayını yudumlayıp dinlemiş. Gökyüzünde ay yavaş yavaş yükselmiş.

Yatmadan önce yolcu pencereden ahıra bakmış. "Hocam, bu gece dünyanın ortası nerede?" diye sormuş yolcu.

Hoca esneyip ahırı göstermiş. "Eşeğim ahırda uyuyor," demiş Hoca. "Demek dünyanın ortası da uyuyor. Biz de uyuyalım."

Yolcu usulca gülmüş, yorganını çekmiş. Ahırda eşek, evde Hoca ile yolcu mışıl mışıl uyumuş. İyi geceler.