Tavşan ile Kaplumbağa

Ormanın en hızlı hayvanı bir tavşanmış. Bunu herkes bilirmiş, en çok da tavşanın kendisi.

Her sabah çayırda koşar, sonra durup etrafındakilere bakarmış. "Gördünüz mü?" dermiş. "Kimse bana yetişemez."

Bir gün yol kenarında bir kaplumbağa görmüş. Kaplumbağa yavaş yavaş yürüyormuş. Bir adım. Sonra bir adım daha.

Tavşan gülmüş. "Sen böyle gide gide nereye varırsın?"

"Gitmek istediğim yere," demiş kaplumbağa.

"Ne zaman?"

"Vardığımda."

Tavşan iyice gülmüş. "İstersen yarışalım. Şu tepenin ardındaki ıhlamur ağacına kadar."

Kaplumbağa durmuş. Düşünmüş. "Olur," demiş.

Ormandaki bütün hayvanlar toplanmış. Yaşlı bir baykuş başlangıç işaretini vermiş.

Tavşan fırlamış. Bir anda çayırı geçmiş, dereyi atlamış, yokuşu tırmanmış. Arkasına baktığında kaplumbağa daha başlangıç çizgisindeymiş — belki üç adım atmış.

"Bu iş bitti," demiş tavşan.

Yolun yarısında bir havuç tarlası varmış. "Bir tane yerim," demiş. İki tane yemiş.

Biraz ileride gölgeli bir çınar varmış. "Biraz otururum," demiş. Uzanmış.

"Nasılsa uyanınca üç adımda yetişirim," diye düşünmüş.

Ve uyuyakalmış.

Kaplumbağa yürümüş.

Havuç tarlasına geldiğinde durmamış. Çınarın gölgesine geldiğinde durmamış. Uyuyan tavşanı görünce bile durmamış. Bir an bakmış, sonra yürümeye devam etmiş.

Yokuşu tırmanmak uzun sürmüş. Ayakları kısaymış, kabuğu ağırmış. Ama her adımda biraz daha yukarı çıkmış.

Tepeye vardığında güneş alçalmaya başlamış. Aşağıda ıhlamur ağacı görünüyormuş.

Tavşan bir kuş sesiyle uyanmış. Sıçramış, etrafına bakmış.

"Nerede bu kaplumbağa?"

Yolda yokmuş. Arkasında yokmuş.

Tavşan var gücüyle koşmuş. Tepeyi aşmış. Ve aşağıda gördüğü şeyle donup kalmış.

Kaplumbağa ıhlamur ağacının altında duruyormuş. Hayvanlar etrafını sarmış, alkışlıyormuş.

Tavşan yavaşça yaklaşmış. Yüzü kıpkırmızıymış.

"Nasıl?" demiş. "Ben senden çok daha hızlıyım."

"Öylesin," demiş kaplumbağa.

"O zaman nasıl kazandın?"

Kaplumbağa başını kaldırıp ona bakmış.

"Sen hızlı gittin ama durdun," demiş. "Ben yavaş gittim ama hiç durmadım."

Tavşan uzun uzun düşünmüş. Sonra patisini uzatmış.

"Yarın yine yarışalım mı?"

"Olur," demiş kaplumbağa. "Ama bu sefer sen de durma."

O akşam ikisi ıhlamurun altında yan yana oturmuş.

Ay yükselmiş. Tavşan bu sefer hiç acele etmemiş.

Kaplumbağanın yanında yıldızları saymış. Bir yıldız. Sonra bir yıldız daha.

Ve ikisi de oracıkta uyuyakalmış.

İyi geceler.