Fareli Köyün Kavalcısı

Bir varmış, bir yokmuş. Bir nehrin kıyısında Hamelin adında şirin bir köy varmış. Evleri beyaz duvarlı, kırmızı çatılıymış. Pencerelerinde çiçekler açarmış.

Ama bu köyde büyük bir sorun varmış. Her yer fare doluymuş! Fareler ekmek sepetlerine girermiş. Peynirleri kemirirmiş. Şapkaların içinde uyurlarmış.

Fırıncının unu fare izleriyle doluymuş. Terzinin makaraları yuvarlanıp kaybolurmuş. Kediler bile yorulmuş, bir köşeye çekilip uyumuş.

Köylüler meydanda toplanıp söylenmişler. Kimse ne rahat yemek yiyebiliyormuş ne de rahat uyuyabiliyormuş.

Köyün muhtarı evinin merdivenlerine çıkmış. Tombul yanaklı, telaşlı bir adammış. Mavi ceketinin pirinç düğmeleri parıl parıl parlarmış.

"Dinleyin!" demiş muhtar. "Bu farelerden bizi kim kurtarırsa, ona bir kese altın vereceğim!"

Tam o sırada köye bir yabancı gelmiş. Uzun boylu, ince bir adammış. Ceketinin yarısı kırmızı, yarısı sarıymış. Şapkasında uzun, beyaz bir tüy sallanıyormuş. Elinde de tahta bir kaval varmış.

"Ben farelerinizi götürebilirim," demiş kavalcı. "Ama sözünüzü tutmalısınız."

Muhtar hemen elini uzatmış. "Tutarım, elbette tutarım! Bir kese altın senin olacak!" demiş muhtar.

Kavalcı kavalını dudaklarına götürmüş. Tatlı, oynak bir ezgi çalmaya başlamış. Bir anda her evden fareler fırlamış. Mutfaklardan, ambarlardan, kilerlerden çıkmışlar.

Küçük fareler, büyük fareler, tombul fareler! Hepsi kavalcının peşine takılmış. Kavalcı yavaş yavaş köprüden geçmiş. Fareler de arkasından sıra sıra gitmiş.

Kavalcı onları çok uzaklara götürmüş. Ormanın kenarında altın sarısı tarlalar varmış. Orada tohum, başak ve yemiş bolmuş. Fareler sevinçle tarlalara dağılmış. Bir daha köye dönmeyi hiç düşünmemişler.

Akşamüstü kavalcı köye dönmüş ve muhtarın kapısını çalmış. Muhtar elindeki altın kesesine bakmış, bir de kavalcıya.

"Bir kese altın mı?" demiş muhtar. "Sen yalnızca biraz kaval çaldın! Bu çok kolay bir işti. Al, sana üç bakır para yeter."

Kavalcı bakır paraları almamış. "Söz sözdür, muhtar," demiş kavalcı sakin sakin. Sonra şapkasını düzeltmiş ve sessizce gitmiş.

Ertesi sabah köyde yeni bir ezgi duyulmuş. Bu ezgi öyle neşeliymiş ki, insanın ayakları kendiliğinden oynarmış.

Kapılar açılmış, çocuklar sokağa dökülmüş. Gülerek, zıplayarak kavalcının peşine takılmışlar. Muhtar koşa koşa gelmiş. "Çocukları nereye götürüyorsun?" diye sormuş muhtar.

"Korkma, muhtar," demiş kavalcı. "Tepenin ardındaki çayırda bütün gün oynayacağız. Güneş batınca hepsi evinde olacak." Anneler babalar bunu duyunca pencerelerden el sallamışlar.

Tepenin ardında çiçekli, yemyeşil bir çayır varmış. Çocuklar orada el ele tutuşup halka olmuşlar. Kavalcı çalmış, onlar dönmüş de dönmüş.

Papatyalardan taç örmüşler. Kelebeklerin peşinden koşmuşlar. Derenin kenarında ayaklarını serin suya sokmuşlar. Koca meşenin gölgesinde ekmek ve elma yemişler.

Küçük bir kız kavalcının yanına oturmuş. "Bugün dünyanın en güzel günü!" demiş küçük kız. Kavalcı gülümseyip ona yavaş bir ezgi çalmış.

Köyde ise gün çok uzun geçmiş. Sokaklarda ne bir gülüş varmış ne de bir şarkı. Muhtar köyün kapısına oturup düşünmüş. Sözümü tutmadım, diye çok utanmış.

Güneş batarken tepeden kavalın sesi duyulmuş. Çocuklar şarkı söyleyerek, yanakları al al dönmüşler. Anneler babalar koşup onlara sarılmışlar.

Muhtar kavalcının önüne çıkmış. "Haklıydın, söz sözdür," demiş muhtar. "Özür dilerim. İşte altının, hepsi senin."

Gece köyün üstüne yumuşacık inmiş. Ay, nehrin suyunda parlıyormuş. Kavalcı meydandaki çeşmenin kenarına oturmuş.

Bu kez kavalından bir ninni dökülmüş. Yavaş, tatlı, uykulu bir ninni. Pencerelerin ışıkları birer birer sönmüş. Çocuklar yataklarında gözlerini kapamış. Muhtar bile esneyip yorganına sarılmış.

Ninni rüzgârla ta uzaktaki tarlalara kadar gitmiş. Orada fareler de başakların arasına kıvrılmış. Bütün Hamelin mışıl mışıl uyumuş. İyi geceler.