Rumpelstiltskin

Bir zamanlar, bir derenin kıyısında yoksul bir değirmenci yaşarmış. Değirmencinin çalışkan bir kızı varmış. Kız gündüzleri un çuvallarını taşır, akşamları ocağın başında yün eğirirmiş.

Bir gün kral değirmenin önünden geçiyormuş. Değirmenci kralın yanında önemli görünmek istemiş. Hiç düşünmeden övünmeye başlamış. Kızının samanı eğirip altına çevirebildiğini söylemiş!

Kral altını çok severmiş. Gözleri parlamış. "Kızını yarın saraya getir," demiş kral. "Bu işi bir de ben göreyim."

Ertesi akşam kral kızı samanla dolu bir odaya götürmüş. Köşede bir çıkrık duruyormuş. "Bu samanı sabaha kadar altına çevir," demiş kral.

Kız samanın yanına oturup ağlamaya başlamış. Samanı altına çevirmeyi hiç bilmiyormuş ki! Babası yalancı çıkacak, kral da çok kızacakmış. Derken kapı gıcırdamış. İçeri sivri külahlı, minicik bir adam girmiş.

"Neden ağlıyorsun?" diye sormuş küçük adam. "Ben senin yerine eğirirsem bana ne verirsin?"

Kız boynundaki kolyeyi uzatmış. Küçük adam çıkrığın başına oturmuş. Vır, vır, vır! Çıkrık üç kere dönmüş, makara altınla dolmuş. Sabaha kadar bütün saman parıl parıl altın olmuş.

Kral altınları görünce çok sevinmiş, ama yetinmemiş. İkinci akşam kızı daha büyük bir odaya götürmüş. Küçük adam yine gelmiş. Bu sefer kızın yüzüğünü almış. Sabah yine her yer altın olmuş.

Üçüncü akşam kral kızı en büyük odaya götürmüş. "Bunu da altına çevirirsen kraliçem olursun," demiş kral.

Küçük adam yine gelmiş. Ama kızın verecek hiçbir şeyi kalmamış. "O zaman bana bir söz ver," demiş küçük adam. "Kraliçe olunca kralın sana vereceği ilk hediye benim olacak."

Kız bir an durmuş. Bir hediyeyi vermek zor olmaz, diye düşünmüş. "Söz veriyorum," demiş kız.

Değirmencinin kızı kraliçe olmuş. Kral da artık altından çok, kraliçenin gülüşünü severmiş. Kral ona ilk hediye olarak altın bir müzik kutusu vermiş. Kutunun kapağı açılınca tatlı bir ninni çalarmış. Kraliçe her gece onu dinleyerek uyurmuş.

Bir yıl sonra küçük adam çıkagelmiş. "Sözünü unutmadın ya? Müzik kutusunu bana ver," demiş küçük adam.

Kraliçe ona sarayın bütün hazinelerini vermek istemiş. Küçük adam başını sallamış. "Şarkı söyleyen bir şey, dünyanın bütün altınlarından değerlidir," demiş küçük adam. "Ormandaki evim o kadar sessiz ki."

Kraliçe ağlamaya başlamış. Küçük adamın içi biraz yumuşamış. "Sana üç gün veriyorum," demiş küçük adam. "Adımı bilirsen kutu sende kalsın."

Kraliçe bütün gece aklına gelen isimleri düşünmüş. Bir haberciyi de yeni isimler bulsun diye yollara göndermiş. Ertesi gün küçük adama sormuş: "Adın Kaspar mı? Melkior mu? Baltazar mı?" İkinci gün komik isimler denemiş: "Pamukbıyık mı? Topuzburun mu? Çorapbacak mı?"

"Bilemedin, bilemedin!" diye kıkırdamış küçük adam. Her seferinde tek ayağının üstünde dönüp gitmiş.

İkinci günün akşamı haberci yüksek bir dağın eteğine varmış. Tilkiyle tavşanın birbirine iyi geceler dediği bir ormanmış burası. Ağaçların arasında küçük bir ev görmüş. Evin önünde bir ateş yanıyormuş.

Ateşin etrafında küçük adam tek ayağının üstünde zıplıyormuş. "Bugün ekmek, yarın çorba, öbür gün kutu gelir bana! Kimse bilmez, kimse duymaz, adım benim Rumpelstiltskin!" diye şarkı söylüyormuş küçük adam.

Haberci bu adı tekrar tekrar söyleyip aklına iyice yazmış. Sonra sessizce saraya doğru koşmuş.

Üçüncü gün küçük adam yine gelmiş. "Hadi bakalım kraliçe, adımı bildin mi?" diye sormuş küçük adam.

Kraliçe gülümsemiş. "Adın Ponpon mu?" diye sormuş kraliçe. "Yoksa Fıstık mı? Yoksa... Rumpelstiltskin mi?"

Küçük adam olduğu yerde kalakalmış. Yüzü domates gibi kıpkırmızı olmuş. "Bunu sana kim söyledi?" diye bağırmış küçük adam. Ayağını yere öyle bir vurmuş ki, pof diye bir toz bulutu kalkmış. Toz dağılınca küçük adam ortadan kaybolmuş. Bir daha da hiç görünmemiş.

O gece kraliçe müzik kutusunu dizlerine almış. Kapağını açmış, ninni tıngır mıngır çalmaya başlamış. Kraliçe pencereyi aralamış. Ninni gecenin içine, ormana doğru süzülmüş.

Kraliçe ormandaki sessiz evi düşünmüş. Belki küçük adam da bu ninniyi duyuyordur, diye düşünmüş. Ne de olsa samanları o eğirmiş, ona yardım etmiş. Kraliçe ona içinden teşekkür etmiş. Sonra kutuyu yatağının yanına koymuş.

Ninni yavaşlamış, yavaşlamış. Kraliçenin gözleri kapanmış. Sarayın ışıkları birer birer sönmüş. Dışarıda ay, ormanın üstünde sessizce parlıyormuş. İyi geceler.