İmparator ve Bülbül

Uzak bir ülkede, porselen bir sarayda yaşlı bir imparator yaşarmış. Sarayın duvarları beyaz porselenmiş, kapıları altın sarısıymış.

Sarayın bahçesi upuzunmuş. Çiçeklerin dallarına minik gümüş çanlar asılıymış. Rüzgâr esince çanlar çın çın çalarmış.

Bahçenin sonunda bir orman, ormanın sonunda da masmavi bir deniz varmış. Denizin kıyısındaki bir dalda küçük bir bülbül yaşarmış. Bülbül her akşam şarkı söyler, balıkçılar ağlarını bırakıp onu dinlermiş.

Bir gün imparator, uzak ülkelerden gelen gezginlerin yazdığı bir kitabı okuyormuş. Kitapta şöyle yazıyormuş: "Bu ülkenin en güzel şeyi, ormandaki bülbülün şarkısıdır."

İmparator çok şaşırmış. "Bülbül mü? Ben onu hiç duymadım!" demiş. "Bu akşam saraya gelsin, benim için de söylesin."

Saraylılar hemen koşturmaya başlamış. Ama hiçbiri bülbülün nerede yaşadığını bilmiyormuş. Sarayın bütün odalarına bakmışlar, bütün merdivenleri inip çıkmışlar.

Sonunda mutfakta çalışan küçük bir kız onlara yolu göstermiş. Saraylılar onun peşine takılıp denize kadar yürümüşler.

Derken bir dalın üstünden tatlı bir ses yükselmiş. Saraylılar başlarını kaldırıp bakmışlar. Dalda küçücük, gri kahverengi bir kuş varmış. Böyle sade bir kuş, nasıl bu kadar güzel söyleyebilirmiş?

Bülbül, imparatoru sevindirmek için saraya gelmeyi kabul etmiş. "Şarkım en güzel ormanda söylenir ama gelirim," demiş. Sonra kanatlarını açıp saraylıların önünden uçmuş.

O akşam saray ışıl ışılmış. Binlerce mum yanıyormuş. Salonun ortasına altın bir dal koymuşlar. Küçük bülbül dalın üstüne konmuş ve şarkısına başlamış.

Bütün salon susmuş. Şarkı öyle güzelmiş ki imparatorun gözleri dolmuş. Yanağından iki damla yaş süzülmüş. Ama bunlar mutluluk gözyaşlarıymış.

İmparator bülbüle bir armağan vermek istemiş. "Gözlerindeki yaşları gördüm, bana o yeter," demiş bülbül.

Bir gün saraya kocaman bir kutu gelmiş. İçinden mücevherli bir kuş çıkmış. Elmasları, yakutları pırıl pırıl parlıyormuş.

Bu kuş kurmalıymış. Sırtındaki küçük anahtar çevrilince hep aynı şarkıyı söylüyormuş. Bir daha, bir daha, hiç yorulmadan. Herkes bu parlak oyuncağa bayılmış.

Kimse küçük gri bülbüle bakmaz olmuş. Bülbül biraz üzülmüş ama kızmamış. Açık pencereden sessizce uçup ormanına dönmüş. Yalnızca küçük mutfak kızı onun gittiğini görmüş.

Kurmalı kuş her gün, her akşam aynı şarkıyı söylemiş. Saraylılar şarkıyı ezbere bilir olmuş. Hatta otuz üç kez üst üste söylediği bile olmuş.

Bir akşam kuşun içinden küçük bir ses gelmiş: çıt! Bir yayı kopmuş. Şarkı birden susmuş.

Saraya bir saatçi çağırmışlar. Saatçi uzun uzun uğraşmış, kuşu tamir etmiş. Ama kuş artık yılda yalnızca bir kez şarkı söyleyebilecekmiş. İmparator buna çok üzülmüş.

Günler geçmiş, aylar geçmiş. İmparator üzgünmüş, çünkü sarayda artık hiç şarkı yokmuş. Her gece yatağında dönüp duruyor, bir türlü uyuyamıyormuş. Saraylılar da üzülüyormuş ama ne yapacaklarını bilmiyorlarmış.

Odası çok sessizmiş. Kurmalı kuş masanın üstünde susuyormuş. Bahçedeki gümüş çanlar bile çalmıyormuş. Pencereden yalnızca ay bakıyormuş.

"Keşke biri bana bir şarkı söylese," diye fısıldamış imparator. "Sadece küçük bir şarkı. Belki o zaman uyuyabilirim."

Ormandaki küçük bülbül, imparatorun üzgün olduğunu duymuş. Ay ışığında uçmuş, uçmuş ve onun penceresine konmuş. Yol uzunmuş ama bülbül hiç durmamış.

Sonra şarkı söylemeye başlamış. Ormanın, denizin, ay ışığının şarkısını söylemiş. Yumuşacık, tatlı, sakin bir şarkı. İmparatorun yüzü yumuşamış, gözleri mutlulukla dolmuş.

"Geri geldin," demiş imparator. "Ben seni unuttum ama sen beni unutmadın. Lütfen hep yanımda kal."

"Sarayda yaşayamam," demiş bülbül. "Ama her gece pencerene gelirim. Sana ormanın, denizin, yıldızların şarkılarını söylerim."

İmparator gülümsemiş, yastığına yaslanmış. Bülbül şarkısını usul usul söylemeye devam etmiş. Bahçedeki gümüş çanlar da rüzgârda usulca çınlamış. İmparator derin bir nefes almış ve mışıl mışıl uyumuş.

İyi geceler.