Kibritçi Kız

Yılın en soğuk gecesiymiş. Sokaklar karla kaplıymış.

Küçük bir kız köşe başında duruyormuş. Elinde bir sepet kibrit varmış. Bütün gün bir kutu bile satamamış.

Evlerin pencerelerinden ışık ve yemek kokusu geliyormuş. İçeride insanlar gülüyormuş.

Kız ellerini üflemiş. Parmakları üşümüş, hissizleşmiş.

Bir duvarın dibine oturmuş. Üşümüş.

"Bir tane yakayım," demiş. "Bir tanenin zararı olmaz."

Kibriti çakmış. Küçük alev parlamış. Bir an ellerini ısıtmış — ve o kısacık ışıkta kız bir soba hayal etmiş.

Alev sönmüş.

Bir tane daha yakmış. Bu sefer bir sofra görmüş — üstünde sıcak çorba.

Bir tane daha. Bir ağaç, ışıklarla süslü.

Üçüncü kibritin ışığı sönerken karşı evin kapısı açılmış.

Bir kadın çöp atmak için çıkmış. Kızın oturduğunu görmüş.

Bir an durmuş.

Sonra elindekini bırakmış ve karla kaplı sokağı geçmiş.

"Ne zamandır buradasın?" diye sormuş.

Kız cevap verememiş — dişleri birbirine vuruyormuş.

Kadın onu kollarına almış ve eve taşımış.

İçeride sıcakmış.

Kadın kızı ocağın önüne oturtmuş, battaniyeye sarmış, eline sıcak süt vermiş.

Kızın parmakları yavaş yavaş ısınmış, karıncalanmış. Sıcaklık geri gelmiş.

Kadının kocası kapıda durmuş. "Kim bu?"

"Bilmiyorum," demiş kadın. "Sokakta oturuyordu."

"Kaç zamandır?" diye sormuş adam.

"Bilmiyorum," demiş kadın. "Ama ben her akşam o köşeden geçiyorum."

Adam bir şey söylememiş. Sadece bir sandalye daha çekmiş sofraya.

O gece kız orada uyumuş.

Sabah uyandığında masada kahvaltı varmış — ve kendi sepeti, kibritler içinde, kapının yanında duruyormuş.

"Bunları alacak mısın?" demiş kadın.

"Satmam lazım," demiş kız.

"Bugün değil," demiş kadın. "Bugün dinlen."

Kız o evde kalmış.

Yıllar sonra, büyüyüp kendi dükkânını açtığında, kapısının yanına küçük bir tabela asmış:

Burada üşüyen içeri girebilir.

Ve her kış, en soğuk gecede, dükkânın ışığını sabaha kadar açık bırakırmış.

Biri ona sormuş: "Neden?"

"Çünkü o gece üç kibrit yaktım," demiş. "Ama beni ısıtan onlar değildi. Açılan bir kapıydı."

İyi geceler.