Kadife Tavşan

Bir zamanlar küçük bir oğlan varmış. Bir Noel sabahı onun çorabından kadife bir tavşan çıkmış. Tüyleri kahverengi ve beyaz beneklerle kaplıymış. Bıyıkları iplikten, kulaklarının içi pembeymiş.

Oğlan tavşanı çok sevmiş. Onunla bir süre oynamış. Ama sonra misafirler gelmiş, yeni paketler açılmış. Kadife Tavşan oyuncak dolabına konmuş ve unutulmuş.

Dolapta gösterişli oyuncaklar varmış. Kurmalı oyuncaklar tıkır tıkır yürüyüp övünürlermiş. Kadife Tavşan'ın içinde ise sadece talaş varmış. Kendini küçük ve sade hissetmiş. Ona bir tek dolabın en eski oyuncağı iyi davranırmış. Yaşlı, bilge Deri At.

Bir akşam Kadife Tavşan, Deri At'a sokulmuş. "Gerçek olmak ne demek?" diye sormuş Kadife Tavşan. "İçinde tıkırdayan bir yay mı olmalı?"

"Hayır," demiş Deri At. "Gerçek olmak, nasıl yapıldığınla ilgili değil. Zamanla sana olan bir şey. Bir çocuk seni uzun, çok uzun zaman sever. Seninle sadece oynamaz, seni gerçekten sever. İşte o zaman Gerçek olursun."

"Bu yavaş yavaş olur," demiş Deri At. "Tüylerin incelir, dikişlerin gevşer. Ama Gerçek olunca buna hiç aldırmazsın." Kadife Tavşan o akşam Gerçek olmayı çok istemiş.

Bir gece dadı, oğlanın porselen köpeğini bulamamış. Aceleyle dolaptan Kadife Tavşan'ı almış. Onu oğlanın koynuna yatırmış.

O geceden sonra Kadife Tavşan hep oğlanın yanında uyumuş. Oğlan ona sımsıkı sarılırmış. Battaniyenin altında tavşan yuvaları yaparlarmış. Oğlan uyurken sıcak nefesi tavşanın kulağına değermiş. Kadife Tavşan çok mutluymuş.

Bahar gelmiş, yaz gelmiş. Kadife Tavşan her yere gitmiş. El arabasında gezmiş, çimenlerde piknik yapmış. Tüyleri incelmiş, burnunun pembesi solmuş. Ama oğlan onu her gün biraz daha çok sevmiş.

Bir akşam oğlan onu çimenlerde unutmuş. Dadı fenerini alıp onu aramaya çıkmış. Oğlan dadısına bu tavşanın oyuncak olmadığını söylemiş. O Gerçekmiş! Kadife Tavşan bunu duyunca çok mutlu olmuş. O gece sevinçten uyuyamamış.

Bir yaz akşamüstü oğlan onu eğrelti otlarının yanına bırakmış. Otların arasından iki tavşan çıkmış. Tüyleri gerçek tüymüş, burunları kıpır kıpırmış. Kadife Tavşan'ı merakla koklamışlar.

Tavşanlar onu da zıplamaya çağırmış. Ama Kadife Tavşan zıplayamamış. O tek parça dikilmiş, arka ayakları yokmuş. Tavşanlar hop hop ormana dönmüş. Kadife Tavşan biraz üzülmüş. Sonra oğlan koşup gelmiş ve onu kucağına almış.

Sonbaharda oğlan üşütmüş. Burnu akmış, birkaç gün yatakta kalmış. Kadife Tavşan hiç yanından ayrılmamış. Yastığın üstünde onun kulağına bahçe oyunlarını fısıldamış.

Oğlan iyileşmiş. Ama artık büyüyormuş. Yeni kitapları, yeni oyunları varmış. Bir gün oda toplanmış. Eskimiş Kadife Tavşan bir kutuya konup tavan arasına kaldırılmış. Bir süreliğine.

Tavan arası karanlık ve sessizmiş. Kadife Tavşan kutunun içinde oğlanı düşünmüş. Battaniyenin altındaki yuvaları, bahçedeki günleri hatırlamış. Gözünden gerçek bir damla yaş süzülmüş.

Yaşın düştüğü yerde küçük bir ışık parlamış. Işığın içinden bir peri çıkmış. Peri ona kim olduğunu anlatmış. O, çocuk odalarının perisiymiş. Çocukların uzun zaman sevdiği oyuncakları korurmuş. Onları Gerçek yaparmış.

Peri Kadife Tavşan'ı kollarına almış. Ay ışığında onu ormana götürmüş. Yosunların üstüne bırakıp burnundan öpmüş. Kadife Tavşan'ın ayakları kıpırdamış. Artık arka ayakları varmış!

Tüyleri yumuşacık ve parlak olmuş. Bıyıkları kıpır kıpırmış. Hop! Kadife Tavşan zıplamış. Hop, hop! Ormandaki tavşanlarla ay ışığında oynamış. Artık Gerçek bir tavşanmış.

Bir bahar gecesi oğlan penceresinden bahçeye bakmış. Çimenlerde benekli bir tavşan oturuyormuş. Tavşan da ışıklı pencereye bakıyormuş. Oğlan gülümsemiş. Bu tavşan eski Kadife Tavşan'a ne kadar da benziyormuş!

Oğlan hiç bilmemiş, ama bu tavşan gerçekten oymuş. Pencerenin ışığı sönmüş. Tavşan sessizce eğrelti otlarının arasına kıvrılmış. Ay yumuşacık parlamış. Gerçek Tavşan mışıl mışıl uyumuş. İyi geceler.