Keloğlan ve Kapı

Bir varmış, bir yokmuş. Küçük bir köyde Keloğlan ile annesi yaşarmış. Evlerinin mavi, tahta bir kapısı varmış. Bir gün köyün öbür ucunda bir düğün varmış.

Annesi en güzel başörtüsünü bağlamış. "Ben düğüne gidiyorum, oğlum," demiş annesi. "Sen evde kal. Kapıya sahip ol!"

"Tamam anneciğim," demiş Keloğlan. Kapının önünde durup el sallamış.

Keloğlan kapının önüne oturmuş. Uzaktan davul sesi geliyormuş: dum dum, dum dum! Zurna da neşeyle çalıyormuş. Keloğlan'ın ayakları kıpır kıpır olmuş.

"Ben de düğüne gitmek istiyorum," demiş Keloğlan. "Ama annem kapıya sahip ol dedi." Sonra kapıya bakmış, bakmış. Birden gözleri parlamış.

Keloğlan kapıyı iki eliyle tutmuş. Yukarı kaldırmış, hop! Kapı yerinden çıkıvermiş. Keloğlan kapıyı sırtına almış. "Hem düğüne giderim, hem kapıya sahip olurum!" demiş Keloğlan.

Keloğlan köy yolunda yürümüş. Sırtında koca mavi kapı varmış. Kapı ağırmış ama Keloğlan neşeliymiş. Kapı her adımda gıcırdamış: gıcır gıcır. Güneş yavaş yavaş tepelere iniyormuş.

Yoldaki kazlar onu görünce kanat çırpmış. Duvardaki kedi gözlerini kocaman açmış. Keloğlan hepsine gülümsemiş.

"Kapı sırtımda, düğün önümde!" diye şarkı söylemiş Keloğlan. "Kapıya sahip oldum ben!"

Sonunda Keloğlan köy meydanına varmış. Meydana renkli kurdeleler asılmış. Davul çalıyormuş, herkes el ele oynuyormuş. Birden davul susmuş. Herkes dönüp bakmış. Meydana bir kapı geliyormuş!

Önce bir çocuk kıkır kıkır gülmüş. Sonra herkes gülmüş. Annesi de gülmüş, gülmüş. "Kapıyı da mı getirdin, oğlum?" demiş annesi.

"Sen kapıya sahip ol dedin ya!" demiş Keloğlan. "Ben de kapıyı hep yanımda tuttum!" Sonra o da herkesle birlikte gülmüş.

Akşam olmuş, gökyüzüne kocaman bir ay çıkmış. Keloğlan ile annesi kapıyı birlikte taşımışlar. Bir ucundan Keloğlan, bir ucundan annesi tutmuş.

"Kapıya sahip ol demek, evde kal, evimize bak demek," demiş annesi. "Kapı yerinde olmazsa içeri rüzgâr dolar. Kedi girer, sütümüzü içer!"

Keloğlan başını sallamış. "Şimdi anladım anneciğim," demiş Keloğlan. "Kapı yerinde kalır, ben de evde kalırım."

Eve varınca kapıyı birlikte yerine takmışlar. Kapı usulca kapanmış: tık. Ev yine sıcacık olmuş.

Keloğlan yatağına uzanmış. Gözleri hemen kapanmış. Annesi üstüne yumuşak yorganı örtmüş. Pencereden ay ışığı süzülmüş. Uzaktaki davul da yavaş yavaş susmuş. Annesi gülümsemiş. "Bu gece kapıya ben sahip olurum," diye fısıldamış annesi.

İyi geceler.