Kirpinin Kış Uykusu

Bir bahçenin ucunda büyük bir odun yığını varmış. Yanında sık, yeşil bir çit uzanıyormuş. Çitin dibinde küçük bir kirpi ile annesi yaşarmış.

Küçük kirpinin burnu siyah ve ıslakmış. Sırtı kahverengi dikenlerle doluymuş. Karnı ise yumuşacık ve tüylüymüş. Yürürken minik patileri pıt pıt ses çıkarırmış.

Bu, küçük kirpinin ilk sonbaharıymış. Ağaçların yaprakları sararmış, kızarmış. Rüzgâr esince yapraklar döne döne yere iniyormuş. Bir yaprak gelip küçük kirpinin burnuna konmuş. Küçük kirpi hapşırmış. Hapşu!

Akşamüstü anne kirpi ile küçük kirpi yemek aramaya çıkmışlar. Burunlarıyla yaprakları itmişler. Fıs fıs, fıs fıs. Yaprakların altında böcekler ve solucanlar varmış.

Küçük kirpi bir böcek bulmuş, kıtır kıtır yemiş. Bir solucan bulmuş, onu da yemiş. Toprak mis gibi kokuyormuş. Küçük kirpinin karnı yuvarlak yuvarlak olmuş.

"Bol bol ye," demiş anne kirpi. "Yakında hava soğuyacak, böcekler saklanacak. Biz de uzun bir uykuya yatacağız. Buna kış uykusu denir."

Ertesi gün odun yığınının altında kuru bir köşe bulmuşlar. Küçük kirpi kuru yaprakları ağzıyla tek tek taşımış. Sarı yapraklar, kahverengi yapraklar, kırmızı yapraklar. Hışır hışır, hışır hışır. Bazı yapraklar dikenlerine takılmış. Küçük kirpi yürüyen bir yaprak yığınına dönmüş.

"Anne, bu yuvada ne kadar uyuyacağız?" diye sormuş küçük kirpi.

"Bütün kış boyunca," demiş anne kirpi. "Nefesin yavaşlayacak, hiç acıkmayacaksın. Bahar gelince de uyanacaksın. Ben hemen yanında, kendi yuvamda olacağım."

Bahçenin öbür ucunda yaşlı bir meşe ağacı varmış. Ağacın dibinde bir sincap toprağı eşeliyormuş. Sincabın kuyruğu kabarık ve kızılmış. Palamutları tek tek toprağa gömüyormuş.

Sincaplar kış uykusuna yatmazmış. Bütün kış uyanık kalırmış. Acıkınca sakladığı palamutları bulur, yermiş.

"Baharda görüşürüz, sincap!" diye seslenmiş küçük kirpi. Sincap kabarık kuyruğunu sallamış. Sonra bir palamut kapıp ağaca tırmanmış. Dalların arasından ona bir kez daha bakmış.

Güneş batarken odun yığınının tepesine küçük bir kuş konmuş. Bu bir kızılgerdanmış. Göğsü turuncu, gözleri boncuk gibiymiş.

Kızılgerdan da kışın uyumazmış. Bütün kış bu bahçede kalırmış. Karlı dallarda bile şarkı söylermiş.

"Baharda görüşürüz, kızılgerdan," demiş küçük kirpi. Kızılgerdan başını yana eğmiş. Sonra ona incecik bir şarkı söylemiş. Tiri li li, tiri li li. Ardından o da yuvasına uçmuş.

Günler geçmiş, hava iyice soğumuş. Bir akşam çimenler bembeyaz olmuş. İnce bir kırağı her yeri kaplamış. Yapraklar da, dallar da beyazlamış. Ay ışığında her şey pırıl pırıl parlıyormuş.

Küçük kirpi çimenlere basmış. Çıtır çıtır, çıtır çıtır. Patileri biraz üşümüş. Burnundan minik bir buhar çıkmış. Küçük kirpi kocaman esnemiş.

"Kırağı düştü," demiş anne kirpi. "Yakında kar da yağar. Uyku vakti yaklaşıyor. Bak, sen de esniyorsun."

Ertesi gece gökyüzünü bulutlar kaplamış. Her yer sessizmiş. Sonra havada beyaz bir şey uçuşmuş. Bir kar tanesi. Bir tane daha. Bir tane daha.

Küçük kirpi başını kaldırmış. Bir kar tanesi tam burnuna konmuş. Soğuk mu soğukmuş! Hemen erimiş, minik bir damla olmuş. Küçük kirpi kıkır kıkır gülmüş. Bir kar tanesi daha yakalamak istemiş. Ama kar taneleri süzüle süzüle yere inmiş.

"İlk kar," demiş anne kirpi. "Artık yuvaya girme vakti."

Küçük kirpi odun yığınının altına girmiş. Yaprak yuva sıcacıkmış. Kuru yapraklar yumuşacık ve mis kokuluymuş. Dışarıda kar yağıyormuş ama içeri hiç girmiyormuş. Yuvanın içi sessiz ve loşmuş.

"Baharda görüşürüz, anne," diye fısıldamış küçük kirpi. Sonra kıvrılmış, yuvarlak bir top olmuş. Burnunu karnına sokmuş.

Anne kirpi üstüne birkaç yaprak daha örtmüş. "Baharda görüşürüz, yavrum," diye fısıldamış. Sonra hemen yandaki kendi yuvasına kıvrılmış.

Küçük kirpinin nefesi yavaşlamış. Nefes almış, nefes vermiş. Çok yavaş, çok usul. Küçük kalbi de yavaş yavaş atıyormuş. Dışarıda kar usul usul yağıyormuş.

Küçük kirpi bir rüya görmüş. Rüyasında güneş sıcacık parlıyormuş. Çimenler yemyeşilmiş, çiçekler açmış. Sincap dallarda zıplıyormuş. Kızılgerdan şarkı söylüyormuş. Annesi de yanında gülümsüyormuş.

Kar yağmış, yağmış. Odun yığınını bembeyaz örtmüş. Bahçe de sessizce uyumuş. Odun yığınının altında küçük kirpi mışıl mışıl uyuyormuş. Bahar gelene kadar. İyi geceler.