Kurşun Asker

Doğum gününde küçük bir oğlana bir kutu hediye gelmiş. Oğlan kapağı açınca sevinçle bağırmış: "Kurşun askerler!"

Kutuda yirmi beş asker varmış. Hepsi kırmızı ceket, mavi pantolon giyiyormuş. Hepsinin başında uzun, siyah bir şapka varmış. Oğlan onları tek tek çıkarıp sıraya dizmiş.

En son asker biraz farklıymış. Onu yaparken kurşun bitmiş, o yüzden tek bacağı varmış. Yine de öbürleri kadar dimdik duruyormuş. Oğlan onu en öne koymuş.

Masada başka oyuncaklar da varmış. En güzeli kâğıttan yapılmış küçük bir şatoymuş. Önünde aynadan küçük bir göl, gölde de mumdan kuğular varmış.

Şatonun kapısında kâğıttan bir dansçı duruyormuş. Beyaz tül bir eteği, omzunda da parlak pullu mavi bir kurdelesi varmış. Bir bacağını öyle yükseğe kaldırmış ki tek bacaklı gibi görünüyormuş.

Kurşun asker ona uzun uzun bakmış. "Tıpkı benim gibi, tek ayak üstünde duruyor," diye düşünmüş. Onunla arkadaş olmayı çok istemiş.

Ertesi sabah oğlan kurşun askeri pencerenin önüne koymuş. "Burada sokağı seyret," demiş.

Derken bir rüzgâr esmiş, perde havalanmış, pencere ardına kadar açılmış. Kurşun asker sallanmış ve pencereden aşağı düşüvermiş. Ama tek bacağının üstüne, iki taşın arasına dimdik konmuş.

Oğlan koşa koşa sokağa inmiş. Her yere bakmış ama askerini görememiş. Asker "Buradayım!" diye seslenmek istemiş. Ama kurşun askerler insanların yanında konuşmazmış. Oğlan üzgün üzgün eve dönmüş.

Sonra gökyüzü bulutlanmış ve yağmur başlamış. Önce tek tük damlalar düşmüş, sonra yağmur şıpır şıpır yağmış. Kurşun asker yağmurun altında kıpırdamadan durmuş.

Yağmur dinince iki çocuk sokağa çıkmış. Taşların arasında kırmızı bir ceket görmüşler. Kâğıttan bir gemi yapıp askeri içine koymuşlar.

Sonra gemiyi yol kenarından akan suya bırakmışlar. Su gemiyi kapıp götürmüş. Çocuklar arkasından el sallamış.

Kâğıt gemi yol kenarındaki suda yüzmüş. Bir sağa yatmış, bir sola yatmış. Kimi zaman fırıl fırıl dönmüş.

Kurşun asker biraz korkmuş, çünkü gemi çok sallanıyormuş. Ama yine de dimdik durmuş, gözlerini ileriye dikmiş.

Gemi, suyun üstüne konmuş dar bir tahtanın altından geçmiş. Orası biraz karanlık, biraz serinmiş. Asker kâğıt dansçıyı düşünmüş ve içinden gülümsemiş. Karanlık da çabucak bitmiş.

Yol kenarındaki su, sonunda küçük bir dereye dökülmüş. Kâğıt gemi derede usul usul yüzmeye başlamış. Derenin suyu şırıl şırıl akıyormuş.

Kıyıda sazlar hışır hışır sallanıyormuş. Bir kurbağa vırak vırak diye selam vermiş. Bir ördek de yanlarından sessizce süzülüp geçmiş.

Gökyüzü pembeleşmiş, güneş yavaş yavaş batıyormuş. Kâğıt gemi ıslanıp yumuşamış, gitgide yavaşlamış. Sonunda bir evin bahçesine yakın, sazların arasında durmuş.

O akşam oğlan, evlerinin arkasındaki derenin kıyısında dolaşıyormuş. Kayıp askerini düşünüp üzülüyormuş, çünkü en çok onu seviyormuş.

Birden sazların arasında küçük, kırmızı bir şey görmüş. Eğilip bakmış. "Benim kurşun askerim!" diye bağırmış oğlan.

Askeri avucuna almış, atkısının ucuyla özenle kurulamış. Asker hâlâ dimdikmiş. Sanki hiçbir şey olmamış gibi ileriye bakıyormuş. Kâğıt gemi de sazların arasında usulca sallanıyormuş.

Oğlan askeri eve getirmiş. Onu masanın üstüne, kâğıt şatonun yanına koymuş. "Bir daha kaybolma, olur mu?" demiş gülerek.

Pencere biraz aralık kalmış. O sabahki rüzgâr bu kez çok yumuşak esmiş. Kâğıt dansçı bir kuş tüyü gibi havalanmış.

Süzülmüş, süzülmüş ve kurşun askerin tam yanına konmuş. Tek ayağının üstünde, dimdik. Kurşun askerin kalbi sevinçle küt küt atmış.

Gece olmuş. Ay ışığı masanın üstüne süzülmüş. Kurşun asker ile kâğıt dansçı yan yana duruyormuş. Dansçı askere dönüp fısıldamış: "Çok uzun bir yoldan gelmişsin."

Yatağında oğlan mışıl mışıl uyuyormuş. Odada yalnızca saatin tik takları duyuluyormuş. Kurşun asker yine dimdik duruyormuş, ama artık yalnız değilmiş. Ay ışığında, yan yana, sabahı beklemişler.

İyi geceler.