Sen de Haklısın

Bir zamanlar Akşehir'de Nasreddin Hoca kadılık yaparmış. Kadı, anlaşamayan komşuların gittiği kişiymiş. Herkes derdini Hoca'ya anlatırmış.

Hoca'nın sokağında iki komşu yan yana otururmuş. Bahçelerinin arasında alçak bir taş duvar varmış. Duvarın tam üstünde koca bir ceviz ağacı büyümüş. Güz gelince cevizler tıp tıp düşermiş. Kimi bu bahçeye, kimi öbür bahçeye.

Bir sabah iki komşu cevizler yüzünden atışmış. İkisi de cevizlerin kendisinin olduğunu söylemiş. Sonunda ikisi de kadıya, yani Hoca'ya gitmeye karar vermiş.

Önce yeşil yelekli komşu Hoca'nın kapısını çalmış. Soluk soluğa içeri girmiş, minderin ucuna oturmuş.

"Hocam, o ağacın kökü benim bahçemde," demiş yeşil yelekli komşu. "Ağaç benim toprağımdan su içiyor. Cevizler de benim olmalı. Haklı değil miyim?"

Hoca onu dikkatle dinlemiş, sakalını sıvazlamış. "Haklısın," demiş Hoca. Komşu sevinçle evine dönmüş.

Az sonra kapı yine çalınmış. Bu sefer öbür komşu gelmiş. O da derdini bir bir anlatmış. Ağacın dalları onun bahçesine uzanıyormuş. Cevizler onun çimenine düşüyormuş. Üstelik ağacı yıllardır o suluyormuş.

Sonunda o da Hoca'ya haklı olup olmadığını sormuş. Hoca onu da dikkatle dinlemiş. "Sen de haklısın," demiş Hoca. Komşu da sevinçle evine dönmüş.

Hoca'nın hanımı mutfaktan her şeyi duymuş. Elinde kepçeyle gelmiş, kapıda durmuş. Kaşlarını kaldırmış.

"Efendi, bu nasıl kadılık?" demiş hanımı. "Birine haklısın dedin, öbürüne de haklısın dedin. İkisi birden haklı olur mu hiç?"

Hoca biraz düşünmüş. Sonra gülümseyip sakalını sıvazlamış. "Hanım," demiş Hoca, "sen de haklısın!"

Hanımı kahkahayla gülmüş. Hoca da gülmüş. Ama Hoca işi böyle bırakmamış. İkindi vakti iki komşuyu ceviz ağacının dibine çağırmış.

"Ağacın kökü birinizin bahçesinde," demiş Hoca. "Dalları da ötekinin bahçesinde. Demek ki ağaç ikinizin. Cevizler de ikinizin. İkiniz de haklısınız!"

İki komşu birbirine bakmış. Sonra utana utana gülümsemişler. Cevizleri iki bahçeden toplayıp aynı sepete doldurmuşlar.

Akşam olunca herkes duvarın üstüne oturmuş. Hoca ile hanımı da gelmiş. Cevizleri taşla kırmışlar, çıt, çıt. İçlerini paylaşa paylaşa yemişler. Ay, ceviz ağacının dallarının arasından usulca yükselmiş.

Ay yükselince herkes yavaş yavaş evine dönmüş. Hoca ile hanımı da kol kola yürümüş. "Bugün herkes haklıydı galiba," diye mırıldanmış hanımı.

Hoca esneyip gülümsemiş. "Haklısın hanım," diye fısıldamış Hoca. O gece Akşehir'de herkes mışıl mışıl uyumuş. Ceviz ağacının altına bir ceviz usulca düşmüş. İyi geceler.