Yarın İlk Gün

Ormanın derinliklerinde, uzun eğreltilerin arasında bir geyik yavrusu yaşarmış. Kahverengi tüylerinde beyaz benekler varmış. Kulakları kocaman, bacakları ince inceymiş.

O gün öğleden sonra annesiyle patikadan yürümüşler. Büyük bir kestane ağacının önünde durmuşlar. Ağacın altında güneşli bir açıklık varmış. "Burası orman okulu," demiş anne geyik. "Yarın sabah buraya geleceksin. Başka yavrularla oynayacaksın."

Geyik yavrusu sevinçle zıplamış. Hop, hop. Sonra durmuş. Açıklığa uzun uzun bakmış. Eve dönerken hiç konuşmamış.

Akşam olmuş. Gökyüzü kızarmış. Geyik yavrusu eğreltilerin arasındaki yatağına uzanmış. Ama bir türlü rahat edememiş. Bir o yana dönmüş, bir bu yana.

"Anne," demiş geyik yavrusu. "Karnımda bir şey var. Kıpır kıpır ediyor."

Anne geyik burnunu yavrusunun karnına dayamış. "Onlar kelebekler," demiş. "Yeni bir şeyden önce karnımızda kelebekler uçuşur. Benim karnımda da uçuşur."

"Gel," demiş anne geyik. "Yarın için yanına evden küçük bir şey alalım."

İkisi evin yanındaki dereye inmişler. Su taşların üstünden şırıl şırıl akıyormuş. Geyik yavrusu suyun dibinde gri, yuvarlak bir taş görmüş. Üstünde ince, beyaz bir çizgi varmış. Taşı ağzıyla dikkatlice almış. Taş pürüzsüz ve serinmiş.

"Bu bizim derenin taşı," demiş anne geyik. "Yarın onu yanına alırsın. Evden bir parça seninle olur."

Gece olmuş. Orman kararmış. Geyik yavrusu annesinin yanına kıvrılmış. Taşı da burnunun dibine koymuş.

"Hadi yarın sabahı şimdiden düşünelim," demiş anne geyik. "Adım adım. Önce güneş doğar. Dereden su içeriz. Sonra patikadan yürürüz. Kestane ağacına varırız. Sen yavrularla oynarsın. Öğleden sonra ben gelip seni alırım."

Geyik yavrusu her adımı tek tek düşünmüş. Güneş, dere, patika, kestane ağacı. Sonra annesi. Karnındaki kelebekler bir bir konmuş.

Ay yükselmiş. Eğreltilerin arasından patika görünüyormuş. Ay ışığında bembeyaz parlıyormuş. Yarın o patikadan yürüyecekmiş.

"Anne, kelebekler yarın da gelir mi?" diye sormuş geyik yavrusu.

"Belki gelir," demiş anne geyik. "Gelirse taşını tut. Bir nefes al. Kelebekler yine bir bir konar."

Orman sessizmiş. Dere uzaktan fısıldıyormuş. Anne geyik yavrusunu boynuyla sarmış. Nefesi sıcacıkmış.

Geyik yavrusu burnuyla taşına dokunmuş. Taş pürüzsüz ve serinmiş. Kelebekler bir bir konmuş. Karnı yumuşacık, sakin olmuş.

"Yarın ilk gün," diye fısıldamış geyik yavrusu. Gözleri yavaşça kapanmış. Mışıl mışıl uyumuş. İyi geceler.