Yeni Evdeki İlk Gece

Ormanın kenarında kocaman, yaşlı bir meşe ağacı varmış. Dalları geniş, yaprakları yemyeşilmiş.

O gün meşeye yeni komşular gelmiş. Küçük bir sincap, annesi ve babası. Eski evleri derenin öbür yanındaki fındık ağacındaymış. Ama orası artık onlara küçük gelmiş.

Bütün öğleden sonra taşınmışlar. Babası sırtında büyük bir bohça taşımış. Küçük sincap da en sevdiği fincanı taşımış. Bir palamut kabuğundan yapılmış minicik bir fincan. Dal dal, zıp zıp, yukarı tırmanmışlar.

Meşenin gövdesinde yuvarlak bir oyuk varmış. Yeni evleri burasıymış. Güneş batarken küçük sincap içeri girmiş. Burnunu oynata oynata koklamış.

Burası bambaşka kokuyormuş. Taze odun ve ıslak yaprak kokuyormuş. Duvarlar pürüzlüymüş. Dallar duvarlara uzun, kıpır kıpır gölgeler düşürüyormuş.

Küçük sincabın kuyruğu aşağı inmiş. "Baba, burası çok garip," demiş küçük sincap. "Hiç bizim evimize benzemiyor."

Babası yanına oturmuş. Hiç acele etmemiş. "Gel, eski evden neler getirdik, bakalım," demiş.

Bohçayı birlikte açmışlar. İçinden yeşil, yumuşacık bir yosun battaniye çıkmış. Küçük sincap burnunu battaniyeye gömmüş. Fındık kokuyormuş. Dere kokuyormuş. Eski evleri kokuyormuş.

Battaniyeyi bir köşeye sermişler. Palamut fincanını da yanına koymuşlar. Küçük sincap gülümsemiş. "Battaniyem burada," demiş. "Fincanım burada."

Gece olmuş. Rüzgâr esmeye başlamış. Meşe ağacı gıcır gıcır diye ses çıkarmış. Küçük sincap irkilmiş, babasına sokulmuş. "Bu ses ne, baba?" diye sormuş.

Babası patisini duvara koymuş. "Sen de koy," demiş. "Bu, meşenin sesi. Rüzgâr esince bizi yavaşça sallıyor. Tıpkı bir beşik gibi."

Küçük sincap da patisini duvara koymuş. Ağaç usul usul sallanıyormuş. İleri, geri. İleri, geri. İkisi bu sallantıyla birlikte yavaş yavaş nefes almışlar.

Sonra babası yukarıyı göstermiş. Duvarın üstünde küçük, yuvarlak bir delik varmış. Delikten ay görünüyormuş. Kocaman, bembeyaz bir ay. Tam deliğin ortasındaymış.

"Bak," demiş babası. "Yeni evimizin bir penceresi var. Ay her gece buradan bakacak."

Tam o sırada üst daldan yumuşak bir ses gelmiş. Hu hu, hu hu. Komşuları yaşlı baykuşmuş. Sanki hoş geldiniz diyormuş.

Küçük sincap aya bakmış. Baykuşu dinlemiş. "Ay burada," diye fısıldamış. "Baykuş burada."

Küçük sincap yosun battaniyesine kıvrılmış. Kabarık kuyruğunu üstüne örtmüş. Ay ışığı minik patisine düşmüş.

Babası yanına uzanmış. Annesi de öbür yanında uyuyormuş. Meşe usul usul sallanıyormuş. İleri, geri.

"Babam burada," diye fısıldamış küçük sincap. "Ben de buradayım. Burası bizim evimiz."

Uzaktan baykuş bir kez daha ötmüş. Hu hu. Sonra her yer sessizleşmiş. Küçük sincap yeni evinde mışıl mışıl uyumuş. İyi geceler.